Specs Hildebrand

Ik ben altijd mijn eigen gang gegaan

Specs Hildebrand, alias Theo van Scherpenzeel, mag je rustig het beste bewaarde muzikale geheim van Volendam noemen. Hij maakt al decennia lang ongepolijste countryrock en vulde daar tientallen albums mee, maar tot een echte doorbraak heeft dat nooit geleid.
Daar zit Hildebrand trouwens zelf niet echt mee. Hij blijft gewoon doorgaan met platen maken en optreden. ,,Muziekmaken is het uitstellen van volwassen worden. Zo blijf ik altijd jong,’’ lacht de 63-jarige muzikant. En trouwens, hij hoeft ook niet van de muziek te bestaan. Want in het dagelijks leven is hij docent aan een scholengemeenschap in Volendam.

 

,,Het broeit nog steeds in mijn kop,’’ bekent Hildebrand. ,,Er komen nog altijd nieuwe liedjes bovenborrelen. Maar goed ook, ik wil voor mijn 65-ste nog een plaat maken.’’ De meeste albums in zijn carrière maakte de Volendammer samen met de twaalf jaar geleden overleden Telegraafjournalist Jip Golsteijn. Het duo was in de loop der jaren goed voor een aantal country elpees dat gemeten naar wat er verder op dit gebied in Nederland werd gemaakt, ver boven de middelmaat uitstak. Dat kwam niet alleen door de sterke teksten, maar ook door het doorleefde en doorrookte stemgeluid van Hildebrand. Onbetwist hoogtepunt uit het oeuvre van Hildebrand is het duet Home met de ook allang naar de eeuwige jachtvelden vertrokken Frankie Miller.

 

Hildebrand kreeg een gitaar van zijn pa toen hij slaagde voor de toenmalige HBS en dat was het begin van een muzikale ontwikkeling die nog steeds niet tot staan is gekomen. ,,Toen ik die gitaar in handen nam, wist ik dat ik nooit een grote snarenfietser zou worden. Eigen liedjes zingen en spelen, dat was waar mijn hart vanaf het begin naar uitging.’’

Belangrijkste inspiratiebron voor de jonge Hildebrand waren onder andere the Flying Burrito Brothers. ,,Toen ik Guilded Palace Of Sin hoorde, wist ik: dit is mijn ding. Ook groepen als the Byrds en the Nitty Gritty Dirt Band spraken mij enorm aan.’’

 

De eerste band waarvan Hildebrand deel uit ging maken, was Jen Rog. De debuut single Develish Mary haalde meteen de tipparade. ,,Een echt countryplaatje,’’ herinnert Hildebrand zich. De groep liep echter al snel vast in z’n ontwikkeling, want het ontbrak de muzikanten aan een echte visie. De groep kon niet kiezen tussen country, pop en Nederlandstalig. Wat dat betreft kwam popjournalist Jip Golsteijn precies op tijd voorbij.

 

Hij schreef het soort liedjes waar Hildebrand zich helemaal in kon vinden. De samenwerking begon in 1975 en zou voortduren tot de dood van Golsteijn in 2002. ,,Jip en ik hadden helemaal dezelfde muzieksmaak,’’ vertelt Hildebrand. ,,We waren beiden gek op de muziek van mensen als Hank Williams, Jerry Jeff Walker en Bobby Bare. Al heel snel begonnen we samen teksten voor conceptelpees te schrijven. Jip was zo verschrikkelijk actief. Hij was altijd teksten aan het schrijven, dat kon ik niet bijhouden. Platen als Left Handed Signature schreven, arrangeerden en produceerden we samen. Begin jaren tachtig was het hoog conjunctuur en we hadden geen enkele moeite platenmaatschappijen te vinden die de platen uit wilden brengen.’’

 

In totaal werkten Hildebrand en Golsteijn 27 jaar samen. Dat leverde elf elpees op. De platen kregen steevast lopende recensies, maar ze verkochten nauwelijks. De muziek was te country voor een rockpubliek en te rock and roll voor een countrypubliek. De groep was niettemin veelgevraagd in het live-circuit. ,,We hebben er nooit over gedacht concessies te doen,’’ zegt Hildebrand achteraf. ,,Ik ben ik altijd mijn eigen gang gegaan. Ik heb nooit een hiel gelikt of een kont gekust.’’

 

Hildebrand heeft vanaf 1990 z’n eigen Living Room Band. Daar is hij nog altijd mee op pad, al zijn er uiteraard in de loop der jaren heel wat bezettingswisselingen geweest. ,,Theaters, cafés, we spelen overal. Ik vind het trouwens ook leuk om solo-optredens te doen. Mijn laatste album laat wat dat betreft precies horen waar ik nu sta als artiest.

 

Als ik terugkijk op mijn carrière heb ik nergens spijt van. Het is echt niet belangrijk dat ik nooit een hit heb gescoord. Johan Derksen had laatst een uitzending aan mij gewijd in zijn nieuwe muziekprogramma. Kijk, dat vind ik dan wel weer leuk. Er is een kleine kring in Nederland die mijn muziek koestert en dat is ook iets waar ik blij van word. Doordat ik naast mijn muziek altijd in het onderwijs werkzaam ben geweest, heb ik nooit mijn handje bij de bijstand hoeven ophouden. Ik heb mezelf altijd kunnen bedruipen. Dankzij dat vaste salaris heb ik altijd hele eigenwijze platen kunnen maken. Als ik afhankelijk van muziek was geweest, was ik waarschijnlijk een commerciële popmuzikant geworden. Ik heb dus de juiste keuzes gemaakt in mijn leven.’’

 

Door Harry de Jong