Domineeszoon uit Aldeboarn verovert Dublin

Domineeszoon uit Aldeboarn verovert Dublin

DUBLIN Een bijzondere ontmoeting in het hart van Dublin. In de befaamde pub O’Donoghue’s aan de Merrion Row om precies te zijn. Even voorstellen: Pier Kuipers (54), geboren als zoon van een dominee in de pastorie van Aldebaorn.
Een echte avonturier met een liefde voor de Ierse doedelzak, een instrument dat geen geheimen voor hem heeft. Hij bouwt ze niet alleen zelf, maar geeft ook les in het bespelen ervan. En dat is niet alledaags: een oud-inwoner van Aldeboarn die aan Ieren leert hoe ze een van hun meest traditionele instrumenten onder de knie moeten krijgen.

Maar ook op ander gebied heeft Pier in Ierland naam gemaakt. Hij heeft in Dublin een eigen bedrijf opgebouwd dat is gespecialiseerd in de levering en ontwikkeling van computersoftware. Op dit moment geeft hij leiding aan zeven medewerkers. Zijn moeder is inmiddels 94, maar vanuit Heerenveen volgt ze nog altijd trots de ontwikkelingen van haar zoon.

Dit interview vindt plaats in de pub waar ooit de legendarische folkgroep the Dubliners z’n carrière begon. Overal in de stad gonst het van muziek. Dublin staat namelijk in het teken van het jaarlijkse TradFest (festival van traditionele muziek) dat steevast eind januari wordt gehouden en drommen mensen tot uit Nederland, Frankrijk en Scandinavië trekt. Het spektakel speelt zich voornamelijk af in Temple Bar, het uitgaansdistrict van Dublin bij uitstek. De pubs staan hier schouder aan schouder in nauwe straatjes en bijna elk van hen trakteert op livemuziek. De traditionele Ierse folk past prima bij een goed glas Guinness. Vroeg in de avond puilen de pubs al uit. Er klinkt een kakafonie aan geluid, want niet alleen binnen spelen bands, ook op straat laten muzikanten van zich horen. Gevestigde namen en nieuw talent wisselen elkaar in rap tempo af: zo spelen gevestigde namen als de Dublin Legends, the Fureys en de Kilkennys de hele week gratis in de pubs.
Pier heeft het allemaal vanaf het begin gemaakt. ,,Ja, ze hebben met het TradFest wel iets van de grond gekregen. Ik heb nog meegemaakt dat de ondernemersvereniging van Temple Bar bijeenkwam om te brainstormen over hoe ze publiek konden trekken in de doodstille januarimaand. Nou, dat is hen aardig gelukt.’’

Veel folkbands in de stad zijn uitgerust met een Ierse doedelzak. Pier: ,,Dat instrument hoort gewoon bij het Ierse leven. Door mijn drukke bedrijf heb ik het bespelen en bouwen van dat instrument jarenlang op een laag pitje gezet, maar tegenwoordig ben ik er weer volop mee bezig. En de muziek is toepasselijk voor alle gelegenheden: ik heb gespeeld op de begrafenis van mijn schoonmoeder, maar ook op de bruiloftsfeesten van familieleden.

Even voor de duidelijkheid: de Ierse doedelzak heet officieel Uilleann pipes. Hij wordt in tegenstelling tot de Schotse doedelzak niet met de mond aangeblazen, maar op de schoot gehouden terwijl de lucht met de ellebogen aangepompt wordt.
Pier: ,,Toen ik nog jong was, hoorde ik op een dag de groep Moving Hearts op de radio. Op de achtergrond hoorde ik een Ierse doedelzak en dat geluid sprak me onmiddellijk aan. Vanaf dat moment wist ik dat ik dat instrument wilde leren bespelen. In 1984 slaagde ik er in om eentje op de kop te tikken en tijdens een wandelvakantie in Ierland heb ik tussen de bedrijven door op een zomerschool een cursus gevolgd.’’

Pier studeerde ondertussen af als werktekenaar aan de grafische school in Amsterdam, maar zijn liefde voor Ierland en de muziek werd er niet minder om. En toen deed hij een opmerkelijke stap. ,,Ik was 22 toen ik was afgestudeerd en besloot een baan te zoeken in Ierland. Ik heb de Ierse ambassade gevraagd of ze me kopietjes wilden sturen van de Gouden Gids van Dublin. Daar heb ik 200 reclamebureaus en vergelijkbare bedrijven uitgezocht en vervolgens heb ik 200 sollicitatiebrieven verstuurd. Ik kreeg 17 antwoorden en eentje van hem was van Irish International. Ze belden me meteen op met de vraag wanneer ik kom komen voor een gesprek. Ik ben op 10 september 1986 voor dat gesprek naar Dublin gegaan en werd aangenomen. En de rest is geschiedenis, ha ha. Ik ben ondertussen een paar keer van baan veranderd en nu heb ik dan mijn eigen bedrijf, want ik ben natuurlijk wel meegegaan met de tijd en de opkomst van internet. Ik kwam naar Ierland toen de economische crisis daar op z’n ergst was. Ieren gingen weg om hun geluk elders te zoeken, maar ik ging er juist naar toe. En dat heeft me veel gebracht, want ik vond er niet alleen een baan, maar ook een vrouw en een gezin.’’

Toen Pier in Dublin arriveerde, sloot hij zich meteen aan bij de vakvereniging van bespelers en bouwers van de uillean pipes. En ook dat heeft hem geen windereien gelegd. ,,Ik maakte kennis met alle grote namen op het gebied van de Ierse doedelzak. Ik was heel fanatiek en ook best trots dat ik als eerste buitenlander was toegelaten als commissielid van zo’n gezelschap. We gingen overal naar toe om te spelen, zowel in pubs als bij speciale gelegenheden. Door de drukte met mijn bedrijf en mijn huwelijk kwam de muziek op een lager pitje te staan, maar nu ben ik weer helemaal los.’’

Het TradFest is ondertussen goed op stoom. In de pub tegenover O’Donoghue’s staat een clubje muzikanten te jammen. De pinten vliegen over de tapkast en er wordt volop gezongen. De uitbundige sfeer slaat als een vuurtje over van kroeg naar kroeg. In de verte jankt een Ierse doedelzak boven alles uit. Ik zou er niet van opkijken als de bespeler les heeft gehad van een domineeszoon uit Aldeboarn.
Kijk ook op: templebartrad.com

Harry de Jong